Punkt czwarta, dzwoni pierwszy z trzech budzik�w, nastawionych na wypadek, gdyby kt�remu? z cz?onk�w ekipy przysz?o do g?owy sabotowa? poranne wstawanie. Z zewn?trz dobiega niepokoj?cy d?wi?k. Trudno okre?li? czy to siarczysty deszcz obijaj?cy tropik namiotu czy szum wezbranego potoku przep?ywaj?cego 20 metr�w od naszej noclegowni. Chwil? potem wiemy ju?, ?e pogoda zach?ca raczej do degustacji lokalnych wyrob�w piwowarskich w jednej z pobliskich knajpek, ni? do drapania si? na bez ma?a 3 ty? metr�w. M?awka, wszechobecna wilgo?, niebo w g?stych deszczowych chmurach i zero perspektyw na zmian? sytuacji. C�? nie przejechali?my przecie? 1000 km, ?eby pustoszy? kufle. Wstajemy i w drog?... Trzeba spr�bowa?...

�

Siedz? okrakiem na w?skiej o?nie?onej grani wie?cz?cej od wschodniej strony Piekieln? Dolin? (H�llental). Stopy zwisaj? swobodnie na 2700m n.p.m. Popijam herbat? i wlepiam wzrok w z?oty krzy? na szczycie g�ry, niemal wprost nad moj? g?ow?. Dzieli nas jeszcze ponad 200 metr�w koszmarnie stromej ?ciany. Niebo bezchmurne, s?o?ce niemi?osiernie pali twarz. Pojedyncze podmuchy wiatru ko?ysz? przypi?tym do pasa szpejem.

Od trzech godzin jestem zupe?nie sam. W dole, na lodowcu, ostatni tury?ci odchodz? zrezygnowani spod bia?ych ?cian Zugspitze. Male?kie kropki sun?ce po dnie doliny u?wiadamiaj?, jak bardzo jestem daleko. U?wiadamiaj?, ?e tutaj zdany jestem ca?kowicie na ?ask? g�ry.

Wi?kszo?? lin zabezpieczaj?cych ferrat? le?y g??boko pod ?niegiem. Zreszt? dawno ju? przesta?em ich szuka?. Porzucaj?c ubezpieczony szlak, wybra?em drog?, kt�ra wydaje mi si? najwygodniejsza i w miar? bezpieczna. Jak stabilnie oprze? stop? w rakach na kruchej skale, tak ?eby nie ujecha?a, a jak ju? to zrobi to ?eby si? jednak trzyma? wystarczaj?co. Tylko czego? Ska?, po kt�rych p?yn? strumienie wody z topniej?cego ?niegu? Zupe?nie sam, bez asekuracji. Setki krok�w, z kt�rych ka?dy mo?e okaza? si? tym ostatnim.

"I jak?" - czytam wiadomo?? na telefonie. "Jeszcze kawa?ek"�- odpisuj?, ok?amuj?c sam siebie.

Wci?gam ostatni ?yk herbaty. Wstaj? na r�wne nogi i krok za krokiem, powoli zaczynam przesuwa? si? po ostrzu grani. Spod rak�w co chwila usypuj? si? kawa?ki zmarzni?tego ?niegu. P?dz?c w d�? po stromym stoku ci?gn? za sob? bia?e tumany. Tworz? ma?e lawiny, kt�re znikaj? szybko za skalnym za?omem. Mimowolnie ?ledz? je wzrokiem. "Skup si?, kurwa..." - mamrocz?, ?e niby mobilizuj?co. Daleko mi do pewnego siebie alpinisty, ?mia?ym krokiem zmierzaj?cego ku szczytowi. Cho? r�wnie daleko do ?miertelnie przera?onego turysty, kt�rego w g�rach zasta?y niespodziewanie trudne warunki. Absolutnie zmobilizowany staram si? my?le? tylko o wspinaczce. Sprawy nie u?atwia huk silnika samolotu, kt�ry w?a?nie zatacza trzecie ko?o nad moj? g?ow?.

Ostro?nie, krok za krokiem, po 20 centymetrowej ?cie?ce ponad chmurami. Jeszcze tylko kawa?ek rynn? i ostatnia stroma prosta. Cisz? znowu przecina g?o?ny huk. Odruchowo spogl?dam w niebo. Tym razem to za moimi plecami, po przeciwleg?ym stoku p?dz? ogromne masy ?niegu. Sun? mi?dzy ska?ami jak kaskady wielkiego g�rskiego wodospadu.

PS:

Po 13 godzinach marszu, po 4 godzinach samotnej, ?nie?nej wspinaczki stan??em na szczycie. Na twarzach lekko zdezorientowanych cz?onk�w obs?ugi stacji (pi?ciu Niemc�w drapi?cych si? w czo?o) wymalowa?o si? zaskoczenie i niedowierzanie. Okaza?o si?, ?e mimochodem zosta?em pierwszym turyst? w tym roku, kt�remu odbi?o na tyle skutecznie, ?e gramoli? si? na g�r? o w?asnych si?ach, zamiast jak cz?owiek skorzysta? z klimatyzowanego wagonika kolejki linowej.

Do zachodu s?o?ca podziwia?em widoki. Drepta?em po tarasie tam i z powrotem jakby nie mog?c nacieszy? si? tym, ?e grunt pod stopami nie opada ju? stromym stokiem w Piekieln? Dolin?.

Wspinaczka t? ferrat? dostarcza wielu niezapomnianych wra?e?, czyta?em w przewodniku.
Oj dostarczy?a...

wi?cej w galerii >>

�

[2010-06-03/05]